Als je niet kan slapen, kan je maar beter het internet nog maar een beetje vervuilen met nonsens.
Eind januari had ik ook zo een moment. Waarmee vul je je tijd op als je gedachten niet geordend geraken, je geen zin hebt om de zoveelste herhaling van het laat avond nieuws te zien en nog veel minder zin hebt in andere dingen?
Nu ja, ik begon een blog. Ik denk dat ik ondertussen aan mijn vierde probeersel ben en weinigen hebben ze allemaal gekend. De vraag is altijd, hoe vul je zo een blog op?
- Schrijf je nonsens over de wereld?
- Nonsens over de actualiteit?
- Geef je dingen van jezelf prijs?
- Maak je er een foto-blog van?
- …
Nu, ongeveer twee maand later, vraag ik me af of die blog zijn nut heeft en ofdat het beeld dat er wordt opgehangen over het reilen en zeilen in het leven van Karen waarheidsgetrouw is, voor zover daar een beeld van op te maken is. Komt de ‘virtuele’ Karen overeen met die uit het echte leven? Of wordt er een andere kant ontsluierd?
Hoe kijken mensen naar bloggers die dingen op het internet zetten over zichzelf, hun vrienden, meningen die ze hebben en gedachten die ze willen delen?
Soms vind ik het moeilijk welke posts ik zou plaatsen, welke niet. Over wie ik kan schrijven of een foto plaatsen en toch die persoon zijn/haar wens respecteren dat die niet op het internet wilt verschijnen. Want geef nu toe, wie wilt zichzelf over tien jaar op andermans blog tegenkomen met een ‘funny-head’ op? Of erger, wie wilt dat zijn baas die foto tegenkomt? In Duitsland zou het namelijk zo zijn dat rekruteerders Facebook-sites van de sollicitanten inspecteren. Hoe ver zal het gaan? Zullen rekruteerders effectief tijd steken in het zoeken van informatie op het internet over sollicitanten?
Rekrutering en selectie maakt meer en meer gebruik van het internet trouwens. Wist je dat een bedrijf in Nederland selectie online voorziet? Ze tonen een filmpje waarin een man/vrouw iets zegt (en daarmee een situatie op het werk naspeelt). Daarop moet je dan onmiddellijk reageren door gebruik te maken van je webcam. Geen tijd meer om na te denken voor de sollicitant en niet zo’n dure selectie-proef als een assessement voor het bedrijf.
Een ander voorbeeld is een website waarop rekruteerders filmpjes kunnen bekijken van Nederlanders die hun curriculum Vitae vertellen. Weg met dat saaie papier dus!
De sites ken ik zelf niet. Ik heb er slechts kunnen mee kennismaken in een boeiende les. Maar ik wijk af van het doel van deze post. Eigenlijk draait het allemaal om deze vraag:
“Kunnen we het ons veroorloven ons prijs te geven op een web vol met onbekenden, zonder daar later gevolgen van te dragen? Zonder dat dit de rest van het dagelijkse leven beïnvloedt?”
Goed, mijn gedachtengangetjes zijn allemaal uitgegraven, tijd om rust te vinden bij de springende schaapjes op witte wolkjes 81…82…83…95…107…205…
