Het heeft me al veel bezig gehouden; “Hoe klinkt die persoon nu weer?”
Bij mensen die je veel ziet stel ik me daar niet echt meer vragen bij, maar anderen die ik maar vijf keer of lange tijd niet meer gezien heb probeer ik me soms voor de geest te halen hoe die praat, welk dialect die heeft, … .
Vandaag kwam die vraag opnieuw bij me op en omdat het niet zo een productieve dag is heb ik wikipedia dan maar even geraadpleegd: We hebben een echoïsch geheugen (deel van het zintuigelijk geheugen) dat een korte duur heeft en voornamelijk recente geluidsprikkels omvat. Dit geheugen mag niet verward worden met het kortetermijngeheugen. Uit onderzoek blijkt dat een zogeheten auditief geheugenspoor ongeveer 10 seconden duurt.
Het verklaart dus waarom ik bij ontmoeting van mensen waarmee ik veel online spreek, maar nauwelijks in het echt, wel eens verschiet als ik die stem terug hoor. Een stem zou dus niet in het geheugen opgeslagen worden … of wel?
PS: Karentje is alweer actief in het bloggende blogland voor mensen die het niet door hadden…
Hi: ik oefen al 15 jaar hetzelfde beroep uit. Soms gebeurt het dat ik opgebeld wordt door een klant die ik al vijf jaar niet gehoord heb, en die alleen zegt: “Hallo..ik”…en om één of andere reden herken ik de stem, plak er een virtueel kaartje uit mijn fichebak uit en antwoord meteen met zijn of haar naam. Mijn auditief geheugen, noem ik dat maar er is wellicht een andere naam voor.
Ik ben er absoluut geen kenner in ondanks ik dat wel eens ergens zou moeten gezien hebben in mijn leerrijke opleiding, maar het zou betekenen dat je dat uit het langetermijngeheugen zou halen.
Het verschil tussen hetgeen jij ervaart en ik, ligt hem in herkenning en herinnering. Het eerste zou gemakkelijker zijn dan het tweede.
Maar hoe het langetermijngeheugen verschillende soorten prikkels opslaat en terug ophaalt, heb ik me niet verder in verdiepd…